Kızımla Konuşmalar

-Baba keşke üzüntü olmasa, hayat ne güzel olurdu değil mi?

-Üzgün olduğun için mi söylüyorsun kızım bunu?

-Evet çok üzgünüm. Üzülünce de hiçbir şey yapasım, gülesim bile gelmiyor…

-Neye üzüldün kızım, anlatır mısın?

-Yok, şimdi konuşmak istemiyorum, belki sonra…

-Seni üzgün görünce ben de üzüldüm; üzüntüm bana senin üzgün olmaman için bir şeyler yapmamı söylüyor.

-Aman eksik olsun. Bak, üzüntü gelince senin de yüzün değişti; hep mutluluk olsa süper olur valla…

-Üzüntü olmasaydı herhangi bir durumun bize üzüntü veren yanlarını nereden bilirdik?

-Aman bilmeyiverirdik, zaten üzüntü olmayınca ne söylediğini bilmenin de ne anlamı var ki?

– Güzel kızım, istemediğimiz bir şey olunca, arkadaşımızla bir konuda anlaşamadığımızda sorunun ne olduğunu bulmak için uğraşmamızı sağlayan kim?

– Kim, öyle biri mi var?

-Var tabii, üzüntü yapıyor bunu. O olmazsa muhtemelen arkadaşımızla yaşadığımız bir problemi önemsemeyiz, çözmek için de uğraşmayız. Üzüntü sana bir şeyler söyler, duymazdan gelirsen işler daha da zorlaşır. 

-Ne yani bir de onu seveyim mi?

-Belki çok istendik bir arkadaş değil ama geldiğinde ne söylediğine de kulak vermek iyi olur…

-Baba yine danışman danışman konuşmaya başladın, uyuyorum ben.

–Üzgün üzgün mü? Bir bakayım, belki rüyamda söyler derdinin ne olduğunu…

Serdar Çankaya
Psikolojik Danışman